Lidl

Kiedyś Lidla nie doceniałem.

Jakoś nie odpowiadał mi jego układ przestrzenny, a ceny wydawały się być wygórowane. Największym problemem z pewnością było to, iż żadnego Lidla w pobliżu miejsca mojego zamieszkania nie było, a bardzo sporadyczne, poniekąd wymuszone próby zrobienia zakupów w daleko położonych i "nie moich" sklepach nie kończyły się niczym przyjemnym. Nie kojarzyły mi się z niczym lidlowskie marki. Nie umiałem sobie odpowiedzieć na pytanie, "za czym do Lidla warto jeździć". Żadna cena nie wydawała się rewelacyjna, na jakość w lata młodzieńcze uwagi się raczej nie zwracało, tymczasem gdy inne sklepy zawsze zajmowały jakąś swoją wnękę - tu dobre mięso, tam najtańsze warzywa konserwowe, tu najsmaczniejsze, a przy tym tanie jogurty itp. A co było "naj" w Lidlu? A jakoś nic.

Szybko i zdecydowanie

W trakcie wczorajszych badaniach terenowych wyszło na jaw, że Lidl wraz z Bakomą szybko i operatywnie zareagowali na społeczne niezadowolenie z braku jogurtów. Nie dość, że pojawiły się wszystkie smaki, to jeszcze, wbrew zwyczajowi, były całkiem dostępne w niedzielne popołudnie!

Część zasług sprawiedliwie przypisuję mojemu blogowi i jego nadzwyczaj ważnej i skutecznej roli społecznej.
:D

Smaki Bakomy

Jeszcze parę lat temu nie miałem styczności z produkcją Bakomy. Zastanawiało mnie, dlaczego swoja, polska firma produkuje drożej, niż jakiś tam Zott, Danone i im podobne koncerny. Tak samo zresztą nie kupuję makaronów Malmy - bo po co mi te złote makarony? Wolę włoskie, niż "złotopolskie". Ot, pan Kaczyński też woli od polskich wolskie, bo z Polski uciekać chciał wraz z Dąbrowskim. Bardzo go rozumiem - obrał słuszny kierunek. A że wówczas umiłowanym naszym prezydentem był ś.p. Lech Kaczyński, to tym bardziej miał rację: uciekać stąd trzeba było jak najdalej, podganiając siebie owym "Marsz, marsz...".

Jak zatem można zauważyć, Dąbrowskiemu i S-ce spaghetti nie smakowały - wracał na ojczyste kluski i świderki, rozgotowane do stanu papki. Mnie natomiast odwrotnie, co półtora tygodnia łapie chęć spakowania się i wyjazdu do Włoch, co zwykle kończy się zakupem w Lidlu pesta alla genovese i niczym bardziej wyczynowym ponad to. Ale o tym kiedy indziej.

Brzoskwinie z Lidla

Kupiłem w niedzielę 2 kilo brzoskwini w Lidlu. Cena była bardzo kusząca, a brzoskwinie - w porównaniu do nektarynek - bardzo lubię.

W czwartek większość niezjedzonych brzoskwini była zgniła i spleśniała, mimo iż stały w lodówce. Nadawały się jedynie do wyrzucenia.

Brzoskwiniom z Lidla mówimy NIE!


Cena - 2.99 za kilo.
Forma sprzedaży - w plastikowych koszyczkach (1 kg)

Zakupy - drogo, tanio, smacznie i do kitu. Cała prawda w moim wydaniu

Kochani Konsumenci,
tworzę ten blog z myślą o takich jak ja - kupujących nie w delikatesach spod znaku ropuchy, nie w stokrotkach, tylko w normalnych lumpenproletariackich marketach i dyskontach.

Co rusz coś sobie chwalimy lub nacinamy się na coś zupełnie niezjadliwego. Czy chce się nam pisać listy intencyjne do firm wytwórców? Chyba nie. Ale innym można powiedzieć, że ten a ten szajs kupować nie należy, bo to wyrzucenie pieniędzy w błoto.